Sunday, April 8, 2012

On Missed Opportunities and What-Ifs in Life

I'm 38 years old. Ironically, I realize, as one goes deeper and farther into life, he needs to plan his life more. He must learn to forgive himself and make all his choices work. He needs to learn to embrace the things he has no control over, and live in harmony with them. Yes, one must live life fully. And living fully one's life presupposes loving (so much) the only life he has.

Here is a slightly philosophical musing of mine (naks!), made cheesy by the Awit poetry form. Hope you like, if not get, it. =))

Patawad, Sandali

Patawad, Sandali, ‘di ka naatupag.
Saglit kang dumaan nang kay ilap-ilap.
Gustung-gusto sanang ikaw ay masunggab;
Dadalawang kamay, parehong may hawak.

Patawad, Sandali, at ‘di ko natuklas,
Hatid mong biyaya at mabuting palad.
Ako ay nalibang sa mga Masarap,
Nabinbin ng Pasan at napigil ng Dapat.

‘Wag nawang isiping ‘di kita minithi.
Umalis kang agad, ako’y namighati.
Nang ‘di mapintasan, nagsuot ng ngiti.
Pagmamalaki ang, sa pait, nagkubli.

Ngunit nagluluksa sa iyong pagpanaw
Minumulto pa rin ng palaisipang
“Paano kaya kung ikaw’y nahawakan?
Ito kayang buhay, mas naging huwaran?”

Patawad, Sandali, ako’y nanindigan
Hindi ko man tiyak ang mahahantungan.
Huwag nawa akong hamakin-tawanan
‘Pag nauwi akong palpak, kalaunan.

Patawad, Sandali, at bilang pagpugay,
Pagsisikapan kong hindi ka magdamdam.
Pagyayamanin ko ang Di-binitawan
Nang mabutihin mong kita’y... pinawalan.

No comments:

Post a Comment